door dhr Antoon Kuhlmann
19 april
|
Verder groeit muskuskruid op verschillende plekken in het
bosachtige gedeelte, grenzend aan Park Brakkenstein. Ga eens op
zoek! De wetenschappelijke naam van Muskuskruid luidt Adoxa moschatellina. In Europa is deze plantensoort de enige telg van zijn plantenfamilie; slechts in Oost-Azië leven nog een paar verre verwanten. Heel bijzonder dus een plantenfamilie die maar één of enkele soorten kent. De muskusgeur is niet erg sterk. De lichte aasgeur is echter voldoende om vliegen aan te trekken die op hun beurt voor de bestuiving zorg dragen. Adoxa betekent overigens “zonder glorie”. Een omschrijving die nog al veelzeggend is, want – zo op het eerste gezicht - maken de bloemen van Muskuskruid niet erg veel indruk. Muskuskruid is maar een klein plantje, 5 tot 15 centimeter hoog. De plant heeft een ondergrondse wortelstok. De bladeren zijn een beetje mat- en blauwgroen gekleurd; ze lijken wel wat op het blad van bosanemoon en voorjaarshelmbloem. Het grote verschil is dat precies in het midden van elke (vierkante!) bloemstengel twee bladen tegen over elkaar staan. Verder heeft deze bloemstengel geen blad. Muskuskruid houdt het aan het eind van het voorjaar al snel voor gezien. De bladeren sterven dan snel af. De plant gaat verder ondergronds, tot het volgende voorjaar. U hebt nog een paar weken te tijd om te letten op de bloempjes van Muskuskruid. Zoals gezegd zijn die niet spectaculair. De bloemetjes staan telkens met zijn vijven bij elkaar; alle vijf loodrecht op elkaar. Zo vormen ze met hun vijven een soort kubusje of dobbelsteentje op een steeltje. De bloemslippen zijn groengeel van kleur. Soms bestaan de bloempjes uit 5 bloemblaadjes, soms uit slechts 4 stuks. Het aantal meedraden past zich hierop aan: 5 of 4 helmdraden, die aan de basis gesplitst zijn in 2 helmknoppen. Zo lijkt het dat elk bloemetje 10 of 8 helmdraden bezit. Schijn bedriegt echter. Met de vruchtjes van Muskuskruid is nog iets bijzonders aan de hand. Na de bloeiperiode gaat de bloemstengel spiraalvormige bewegingen maken. Uiteindelijk raken de stengel met de vruchtjes eraan de grond. Die vruchtjes worden vervolgens dikwijls door slakken opgegeten. Die slakken zorgen voor verdere verspreiding. De zaden verlaten namelijk na enige tijd onverteerd het slakkenlichaam. Zo ziet u maar weer: in de natuur hangt alles met elkaar samen! |
|
|||||||
|
|
< vruchten muskuskruid > | |||||||
