Dit keer enige speciale aandacht aan meeldraden en stuifmeel. Een grote groep planten zijn zogenaamd windbestuivers. Berk, populier, hazelaar en naaldbomen zijn hiervan voorbeelden. Deze planten produceren een geweldig grote hoeveelheid stuifmeel. Dit wordt door de wind verspreid…. in de hoop dat op deze manier andere bloemen worden bevrucht. Bij een andere groep planten zorgen insecten voor de verspreiding van het stuifmeel. Op zoek naar honing komen insecten op de bloemen af; stuifmeel hecht zich daarbij aan het harige insectenlijf of aan hun poten. Hierna vliegen ze naar een volgende bloem. Zo verspreiden ze het stuifmeel van de ene naar de andere bloem en zorgen er voor bevruchting tot stand komt. Bij Grote centaurie is iets speciaals aan de hand. Deze plantensoort wordt weliswaar door insecten bestoven maar er is totaal geen sprake van verkwisting. “Ons bin zunig!” De meeldraden met het stuifmeel zitten opgesloten in kokervormige buisbloemen. Alleen wanneer een insect deze bloemen aanraakt, buigen de meeldraden naar buiten en kan het stuifmeel zich aan de bezoeker hechten. Dit gebeurt echter alleen wanneer dit insect voldoende zwaar is. Een vlieg of een vlinder, zelfs een bij wordt te licht bevonden. Grote centaurie houdt van zwaargewichten, van hommels! Alleen bij bezoek van een dikke hommel buigen de meedraden naar buiten. Bijna altijd zijn in de buurt van een bloeiende Grote centaurie daarom wel hommels te ontdekken.

Een andere bijzonderheid zijn de omwindselblaadjes die de groep bloemetjes samengebundeld houden. Elk omwindselblaadje is een kunstwerk op zich. Groengrijs van kleur, alsof ze geëmailleerd zijn. Ze zijn als het ware afgebiesd met een donker gekleurde franjerand. De overbekende blauwe Korenbloem (Centaurea cyanus) is een naast familielid van de Grote centaurie, evenals Knoopkruid (Centaurea jacea) dat vaak in bloemrijke bermen groeit. Ook deze soorten hebben mooi getekende omwindselblaadjes, maar bij lange na niet zo fraai als die van Grote centaurie.